Dit keer geen glasvezels, maar windmolens. Daar waar windmolens gepland worden, ontstaat opwinding. Hele dorpen stellen zich te weer tegen dergelijke plannen. Met name in het veenkoloniale gebied is het een hot issue. De argumenten variëren van geluidsoverlast en verwoesting van het landschap tot het doorkruisen van trekvogelroutes. Toch kan het ook anders.

Op vakantie in Oost-Duitsland zag ik in een lokaal krantje een foto van een groep mensen voor een windmolen. Het bleek de bevolking van een dorp te zijn, trots poserend voor hun eigen windmolen. Het dorp was zich energieonafhankelijk aan het maken, met zonnepanelen op het dak, een biovergister en een windmolen. In het bijbehorende artikel werd weliswaar verwezen naar overlast, maar de voordelen waren zoveel groter, dat men de nadelen graag voor lief nam. Waarschijnlijk zit daar de oplossing van het probleem. Als mensen zelf serieus voordeel hebben van zo’n molen, wegen ze de nadelen heel anders. Als jij alleen nadeel van zo’n molen hebt en iemand anders pakt de voordelen binnen, dan is het niet zo gek dat je je er tegen verzet. Met alle argumenten. Als de overheid draagvlak voor molens wil, dan zal ze er voor moeten zorgen dat de lasten en de baten bij dezelfde personen terecht komen. De huidige regering is niet zo van draagvlak. Minister Verhagen heeft er voor gezorgd dat over grote windenergieprojecten niet langer door gemeenten en provincies beslist wordt. Nee, de minister gaat er zelf over. Wat de streek vindt doet er niet toe, de plannen worden doorgedrukt. Het lijkt me een onzalige aanpak, want na dit kabinet komt er een ander, en die kan maar zo besluiten de nieuw gebouwde molens stil te zetten of af te breken, vanwege gebrek aan draagvlak. Van oudsher is de politiek in Nederland gericht op draagvlak. Door dorpse energiecoöperaties te stimuleren zou heel wat draagvlak gewonnen kunnen worden. Dan kan die coöperatie meteen ook glasvezel voor snel internet aanleggen.