Een maand geleden sloeg de directeur van de stichting Breedband in Bedrijf alarm over de belabberde internetverbindingen op het platteland. Zijn vrees was dat bedrijven het platteland gaan verlaten omdat ze onvoldoende toegang tot internet hebben. Uit een andere bron hoorde ik dat de vraag naar internetcapaciteit momenteel elk anderhalf jaar verdubbelt. Als het nu dus nog door één koperdraadje past, dan heb je er eind 2013 twee nodig. En uit een scriptie van een van onze studenten bleek dat er heel wat kleine, hoogwaardige bedrijfjes op het platteland zitten, die als grootste probleem hun internet toegang noemen. Ik realiseerde me toen dat het probleem niet alleen voor bedrijven speelt, maar ook voor gezinnen. Een modaal gezin met drie pubers heeft tegenwoordig ’s avonds misschien wel vijf computers staan te zoemen. Als die pubers structureel niet kunnen internetten, of als pa overdag niet kan thuiswerken, komt verhuizen snel naderbij. Voor sommige gezinnen is toegang tot internet namelijk net zo belangrijk als gas, water en elektrisch.
De achtergrond van het probleem is dat er op het platteland vaak geen glasvezel ligt en zeker niet tot aan de voordeur. Aanleg is duur, vanwege de grotere afstanden. Meer dan tien jaar geleden heb ik samen met collega Oosterhaven (ja, die van de Partij voor het Noorden) gepleit voor investeren in breedband op het platteland. Alleen voor het Noorden dachten we al 400 miljoen gulden nodig te hebben. In euro’s van nu wel bijna een half miljard. Het geld was er, er was toen geld voor regionale ontwikkeling beschikbaar. Later was er opnieuw geld, vanwege het afbestellen van de Zuiderzeespoorlijn. Het is niet voor de aanleg van glasvezel gebruikt. Kabels leggen is niet zo aantrekkelijk voor politici. Die bouwen liever een goed zichtbaar Forum op de Grote Markt. De enige politicus die het vast wel met me eens is, is Neelie Kroes, de Europese commissaris voor computers. Zij heeft gezegd in 2013 af te treden als dan niet elke Europeaan toegang via breedband heeft. Het zou toch vervelend zijn als ze struikelt over achtergebleven Nederland. Daarom ben ik een publiciteitscampagne begonnen, van Radio Simone FM tot Radio 1. Veel medestanders hebben zich gemeld, maar geen politici. Zelfs de partijen die altijd overal tegen zijn, namen niet de moeite te melden dat ze tegen waren. De VVD reageerde ook al niet, terwijl mevrouw Kroes toch echt lid van die partij is. Dus nu probeer ik het via Groninger Dorpen, misschien dat wakkere dorpsbestuurders iets kunnen bereiken. Want zonder breedband geen Neelie Kroes … en geen leefbaar platteland.