De gemeente Bellingwedde wil van de buitenreclames af. Nu zijn buitenformaat oproepen van massagesalons, projectontwikkelaars, seksclubs en overheden (‘Industrieterrein te koop. Inlichtingen op het Gemeentehuis’) inderdaad geen sieraden in het landschap. Het is prima dat de gemeente die verbiedt. Maar vervolgens is men een beetje de weg kwijt geraakt.

Het Raadsbesluit Reclamebeleid van 28 januari jl. schijnt ook alle kleinere bordjes langs de weg (‘fiets 25 euro’, ‘boerenkool te koop’) te willen verbieden. Er moet voor zo’n bord een vergunning worden aangevraagd, ongetwijfeld tegen betaling van leges. Hoe het precies zit weet ik niet, want de website van de betreffende gemeente geeft niet thuis. De formele besluiten zijn er wel op te vinden, maar de achterliggende stukken niet. Wellicht dat die informatie aangeplakt staan op een groot bord voor het gemeentehuis. Het merkwaardige is dat bordjes voor zaken die geen winstoogmerk hebben wel toegestaan zijn. Daarmee is meteen duidelijk dat de maatregel niet bedoeld kan zijn om de landschappelijke kwaliteiten van Bellingwedde en omgeving te beschermen.

Toevallig wordt binnen mijn afdeling onderzoek naar nevenactiviteiten van burgers op het platteland. Promotie-onderzoeker Marianna Markantoni onderzoekt het fenomeen. Ze heeft inmiddels voor heel Nederland een database met honderden van dergelijke activiteiten opgebouwd en heeft de betrokkenen het hemd van het lijf gevraagd. Ze komt in contact met dergelijke activiteiten door naar bordjes langs de weg te zoeken over carbid, preiplanten, pedicures, hondenuitlaatbedrijven, bordurende dames en parttime boekhouders. Zelfs daarvoor hebben zulke bordjes nut.
Een conclusie uit haar onderzoek is dat dergelijke activiteiten economisch niet zoveel voorstellen. Veel groei zit er meestal ook niet in. De eigenaar wordt er niet rijk, maar wel gelukkiger. En ze dragen zeer bij aan de levendigheid en het dynamisch karakter van een gebied. Bewoners en toeristen vinden het leuk dat ze iets kunnen kopen. Niet dat Bellingwedde te boek staat als een bruisende gemeente, maar toch, alle beetjes helpen.
Verbieden ervan, of vergunningplichtig maken, wat zo ongeveer hetzelfde is, is dus slecht voor de bewoners en bezoekers van het buitengebied van Bellingwedde. Los daarvan, burgers die initiatieven ontwikkelen moet je vooral koesteren, niet afremmen. Een logische maatregel in dit kader is dat de ambtenaar die de nota Reclamebeleid heeft opgesteld, omgeschoold wordt tot website-ontwikkelaar. Daar heeft de gemeente dringend behoefte aan en het voorkomt meteen dat er nog meer rare, overbodige en verkeerde regels verzonnen worden.
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de partijen in de Raad die dit doorgeschoten voorstel gesteund hebben, een goede verkiezingsuitslag gehaald hebben. Met dergelijk beleid zou zelfs ik op een protestpartij stemmen.