Deze Ivoren Toren moet er even snel tussendoor, want ik ben aan het verhuizen. Een jaartje geleden kon ik melden dat ons oude huis verkocht was, nu is de nieuwe klaar. Met buren en bekenden, gewapend met busjes en aanhangers zijn we zaterdag overgegaan naar het nieuwe adres. We leven nu tijdelijk tussen de dozen en zijn op zoek naar van alles.

Inmiddels is duidelijk dat er twee groepen mensen zijn, de ene helft vindt dat we een mooi en ingepast huis hebben laten bouwen, de andere helft vindt van niet. Dat komt zo. Ons nieuwe huis staat in het buitengebied en is onderdeel van een proefproject Landschappelijk Bouwen. In dat project werken gemeente en provincie samen om op landschappelijk verantwoorde wijze nieuwbouw toe te staan in kleine dorpjes en op gevoelige plekken. Het proefproject bij ons in het dorp is nu afgerond; er zijn vijf nieuwe huizen gebouwd.
Vier van de vijf hebben een traditionele, nostalgische uitstraling. Huizen die er eigenlijk net zo uitzien als de huizen die er al langer staan, zij het meestal wel wat groter. Met de stijlelementen van alle huizen op het Noordelijke platteland. Het voordeel is dat ze over een paar jaar niet meer zullen opvallen. Het nadeel is dat ze ook weinig aan dat platteland toevoegen.
Wij hebben het anders gedaan. Een modern huis met damwandbeplating, veel glas, zonnecollectoren en een hele grote veldschuur, ook van damwandplaten. Ingepast in het landschap, aangepast aan het moderne landelijke wonen, met materiaal dat nu dominant is op het platteland: metalen damwandplaten. Zoals gezegd, de een vindt het prachtig, de ander niet.
De bouwsels binnen het proefproject moesten aan een boekwerk vol regels, wensen en voorschriften voldoen. Regels over goothoogtes, wolfseinden, tuininrichting en wat al niet meer. Het gekke is dat al die regels niet konden voorkomen dat er zowel traditionele als modernistische bouwsels zijn ontstaan. Sterker nog, soms ontstond discussie over zaken waarvan iedereen, van gemeente tot architect, het beter vond van de gestelde regels af te wijken. Er moest dan vervolgens een truc verzonnen worden om dat te bereiken. En wat de tuininrichting betreft, niemand heeft ooit weer naar de voorschriften gekeken: als je van de buren een Japanse sierkers krijgt, dan komt die in de tuin, wat de regels daar ook over zeggen.
Ik ben ervan overtuigd dat zonder al die regels ongeveer dezelfde huizen gebouwd waren. Ongeveer net zo verschillend, ongeveer net zo mooi. En nu moet ik weer verder met mijn Ikea-kast.